We zijn in Vilamoura om een paar tennissers van onze club aan te moedigen. Een ervan is Olivia’s nieuwe vriend, een ander is mijn coach. Ze zijn doorgedrongen tot de finale van het interclubtoernooi. We zijn trots op ze. 
‘Jullie zijn al achttien jaar samen, je zou het intussen kunnen weten,’ antwoordt mijn dochter streng.
‘Volgens mij vinden wij het commerciële onzin,’ probeer ik dichter bij de waarheid te komen.
Ze zucht.
‘Denk je dat hij een cadeautje voor me heeft?’
Ze haalt haar schouders op.
‘Misschien moet ik een cadeautje voor hem kopen, straks op de terugweg naar huis, dan kom ik toch langs Algarve Shopping.’
‘Dat is wel erg last minute. Of eigenlijk, daar voorbij. After the minute.’
‘Heb jij een cadeautje voor Daniel?’
‘Natuurlijk.’
‘Denk je dat hij iets voor jou heeft?’
‘Dat weet ik niet. We gaan uit eten.’ Ze bloost een beetje. De liefde is nog pril.
‘Wat zal ik dan voor papa kopen?’
‘Weet ik veel, het is jouw man.’
Ik neem me voor een digitale fotolijst voor hem te kopen, maar laat dat idee weer varen als blijkt dat Ton, die ook een tennistoernooi staat te spelen, is doorgedrongen tot de finale van het mannendubbelspel. Hij zou liever willen dat ik hem zie spelen dan dat hij een cadeautje van me krijgt, dat weet ik zeker. Dus laat ik Algarve Shopping links liggen en sjees naar onze club, waar de finale na negen games wordt afgebroken wegens hevige regen.
Ton, Sam en ik dineren die avond bij de Japanner in Albufeira. De ramen zijn versierd en op alle borden liggen rode servetten, gevouwen in de vorm van een hart.
Nadat onze drankjes zijn geserveerd, tast Ton in zijn tas en geeft me een vierkant doosje.
‘Maar schat, we doen toch niet aan Valentijnsdag?’ vraag ik geschrokken.
‘Ik mag je toch wel een cadeautje geven?’
Ik maak het doosje open. Het zijn oorbellen. Sierlijk, niet te groot, precies wat ik mooi vind.



‘Echt zilver,’ vermeldt Ton. Ik doe ze gelijk in.
‘Hoe staan ze?’ vraag ik Sam.
‘Goed, maar dat wist ik al,’ zegt hij met een glimlach. ‘Ik was erbij toen papa ze kocht.’
‘Ik heb niets voor jou,’ zeg ik schuldbewust tegen Ton. ‘Ik wilde een digitale fotolijst voor je kopen, maar toen hoorde ik dat je in de finale stond en…’
‘Het maakt niet uit.’
Ik voel me slecht. Ton is altijd zo attent. Ik had kunnen weten dat hij iets voor me zou hebben.
‘Het spijt me echt,’ jammer ik door. ‘Van de week koop ik een digitale fotolijst voor je.’
Ton trekt me in zijn armen en kust me.
‘Dat hoeft niet. Je krijgt dat cadeautje omdat je een lieve vrouw bent, niet vanwege Valentijnsdag. Jij hebt al zoveel vreugde in mijn leven gebracht, daar heb je geen idee van. Zul je dat goed onthouden? Als er ooit iets met me gebeurt, weet dan dat je me een heel gelukkig man hebt gemaakt.’
Ogen op sap in de Japanner. Ik dep ze met het rode servet. Dochterlief sms’t dat ze ‘een chateau Brian’ met haar vriendje aan het eten is en dat het erg lekker is. Na ons diner trekt de serveerster een rode roos uit een vaas en geeft hem mee. Valentijnsdag 2010: de meest romantische ooit. Nooit vergeten.