Nietsvermoedend zei ik ja. Wist ik veel dat het de allerlaatste aflevering zou zijn. Wist ik veel dat de Lama's in kwestie hierdoor stijf stonden van de adrenaline, testosteron en wat dies meer zij. Wist ik veel dat het studiopubliek bestond uit diehard Lama-groupies en een compagnie militairen die naar Uruzgan zou afreizen.

Ik belandde in een pandemonium, in totale chaos, 'legendarische televisie' riep iedereen na afloop, dat kan je wel zeggen, ja. Het is me bij Pauw & Witteman in elk geval nog nooit overkomen dat het decor tijdens de opname door Jeroen en Paul wordt gesloopt. Het is me ook nooit overkomen dat ik word aangerand door de presentator, waarna er vervolgens nog eens twee dolgedraaide Lama's over me heen gaan. Toen ik dit de volgende dag enigszins verontwaardigd vertelde op de uitgeverij, was de jaloerse reactie van de meiden: 'Aangerand, door wie? Tijl en Ruben? Ruben Nicolai? Jij boft ook altijd.'



Na afloop van de opnames bleef het lang onrustig in het Posttheater in Arnhem. Huilende fans zochten troost bij elkaar en gingen voor de allerlaatste keer op de foto met hun lievelings-Lama. De compagnie militairen verzamelde zich en bleek op zoek naar een beschermvrouwe. Kapitein Pieter vroeg me of ik dat zou willen zijn. Hoe kon ik weigeren? Volmondig en voor volk en vaderland zei ik ja.



Uiteindelijk werd het een avond van verbroedering. Een verbroedering met lollige Lama's, met militairen (in burger, helaas), met drank en muziek. Om heel eerlijk te zijn hadden de meiden van de uitgeverij wel een beetje gelijk. Het was echt iets voor mij.