Godin van de jacht - Heleen van Royen
Al word ik in naam de jouwe, Oscar, mijn lichaam blijft van mij.

'Niet bang zijn, Diana,' zei Tim zacht. 'Vannacht was bijzonder. Ik voelde iets dat ik lang niet heb gevoeld. Ik denk dat we elkaar iets kunnen geven. Iets wat we misschien zijn kwijtgeraakt.'
Hij brak stukjes van de tak. Ik staarde naar zijn handen. Dit kon uit de hand lopen, besefte ik, dit kon serieus worden. Hij zei dingen die ik niet wilde horen. Correctie: hij zei dingen die ik dolgraag wilde horen, maar waarvoor ik me doof moest houden. Oscar en ik wilden kinderen. Dit was verkeerd.
'Weghollen is jouw stijl niet,' zei Tim, alsof hij mijn gedachten raadde. 'We hebben elkaar nodig. Misschien om elkaar te spiegelen. Om onszelf beter te kunnen zien. Misschien zitten we vast en moeten we elkaar even schoppen.'
'Besef je wel wat je zegt, Tim? Je bent getrouwd. Ik ook.'
Hij gooide het takje weg, draaide zich naar me toe en legde zijn hand onder mijn kin.
'Niets bedreigends of kwetsends mag er gebeuren met de mensen van wie we
houden,' zei hij langzaam. 'Je bent sterk en mooi, Diana. Ook als ik je nooit meer zie. De uren van vannacht kan niemand me afnemen.'
Normaal zou ik op dit moment een grap maken. Hey dude, zou ik zeggen, je moet solliciteren bij Harlequin, de uitgever van de Bouquet-reeks. Daar betalen ze grof geld voor dit soort tekst.
Als je een bepaalde leeftijd hebt bereikt, kun je sommige dingen niet meer serieus uit je bek krijgen. Zo is het toch? Het verbaasde me dat Tim het nog wel kon. Hij was vijftig. Een halve eeuw oud! Heel wonderlijk. Nóg wonderlijker dat ik niet lachte.
'Je hebt gelijk,' ging hij verder. 'We mogen niet in elkaar verdwalen. Maar is er nog een weg terug? Ik heb vannacht genoten van mijn ontdekkingstochten over je vel, je mond, je hals. Hoe je tong me lokte, het luiken van je ogen, hoe ik je aan het lachen kreeg. Het was lang geleden, Diana.'
Hij zweeg.
Was het lang geleden dat hij over iemands vel had gekropen of was het lang geleden dat hij dit voor een vrouw voelde? Voelde hij iets voor me? Ik durfde het niet te vragen.
Ik pakte zijn hand. 'Tim,' begon ik aarzelend. 'Het is heel lief wat je allemaal zegt. Maar je kent me niet.'
'Ik begin je aardig te kennen,' antwoordde hij. Hij staarde naar mijn borsten terwijl hij het zei. Mijn tepels reageerden. Ik beet op mijn lip.
'Nee, je kent me niet. Ik heb een effect op mannen. Echt waar. Ze worden verliefd op me. Ze denken dat ze verliefd op me zijn. Terwijl ik dat niet wil.'
Ik nam zijn middelvinger tussen mijn vingers en masseerde hem. Tim kneep zijn ogen samen.
'Ben je bang dat ik voor je val?' zei hij. 'Omdat je een soort fatale vrouw bent?'
'Precies! Ik wil niks fataals. Ik wil best iets met je, maar alleen als het ongecompliceerd is. Niet diep, niet moeilijk. Gewoon, dat jij lief en leuk doet en dat ik dat terugdoe. En dat we dat doen zolang het gezellig is.'
Ik nam zijn middelvinger in mijn mond en zoog eraan. Zijn vinger tastte mijn mond af, ging onder mijn tong. Mijn mond zakte open. Hij trok zijn natte vinger over mijn onderlip, over mijn kin, langs mijn hals.
'Misschien moeten we spelregels afspreken,' stelde ik voor.
Hij fronste.
'Elke relatie is een overeenkomst gebaseerd op afspraken. Afspraken, die meestal onuitgesproken blijven.' Ik herhaalde wat hij op de cursus omstandig had uitgelegd.
'Je hebt goed opgelet, kleine dondersteen,' zei Tim. 'Maar dat ging over relaties tussen werknemers. Tussen chefs en ondergeschikten, tussen werknemers onderling.'
Ik wuifde mezelf koelte toe. 'Wat is het verschil? Wij staan op het punt een relatie aan te gaan. Eigenlijk zijn we er al mee begonnen. Waarom geen afspraken maken? Waarom niet uitspreken waar het om gaat?'
Tim keek op zijn horloge. 'Jij gaat je trein missen,' waarschuwde hij.
'Kan me niet schelen. Er gaat er nog wel een trein.'
Tim sloeg zijn armen over elkaar: 'Oké, shoot! Als je opschiet, halen we hem nog wel.'
Ineens was hij strak en zakelijk.
'Regel één,' zei ik. 'Ik wil niets horen over problemen met je vrouw. Ik zal jou niet vermoeien met verhalen over mijn man.'
'Oscar,' herinnerde hij zich.
'Precies, die.'
'Wie zegt dat ik problemen heb met mijn vrouw?' zei Tim onschuldig.
Ik glimlachte en kuste hem kort op zijn mond. 'Heel goed! Je vrouw is een schat en je bent dol op haar. Hou die gedachte vast. Regel twee: je wordt niet verliefd op me. Ik ook niet op jou. We hebben geen enkele verplichting ten opzichte van elkaar.'
Tim knikte: 'Niet verliefd, staat genoteerd. Zeg, hoe vaak heb jij al met dit bijltje gehakt?'
Ik raapte een steentje van de grond en wierp het in de richting van het toneel. 'Gaat je geen bal aan. Regel nummer drie...'
'Zoenpauze?' vroeg hij.
Het moet gezegd dat Tim heel goed kon zoenen. Je hebt mannen die lange, verticale likbewegingen maken, alsof ze een rol behang moeten in smeren. Je hebt erbij die als een dolgedraaide buitenboordmotor in je mondholte tekeergaan of - heel griezelig - op je tong beginnen te kauwen. Dan zijn er figuren die hun tong zo ver mogelijk naar binnen duwen om hem daar vervolgens minutenlang te laten liggen, zodat je je er steeds pijnlijker van bewust wordt dat er een natte lap vlees in je mond ligt te wachten op een vorm van bewerking.
Tim zoende subtiel. Het puntje van zijn tong kon pirouettes maken, het kon zachtjes likken, het kon me gek maken.
Ik opende mijn mond. Zoenpauze.
Tim hapte hongerig toe. Zijn rechterhand ging gelijk mee op strooptocht. Ik sloot mijn ogen.
Na een halve minuut kwam hij overeind en sloeg hij zijn armen weer over elkaar. 'Pauze voorbij. Wat is regel drie?' vroeg hij.
'Eikel! Je plaagt me,' zei ik terwijl ik hem een stomp gaf.
'Regel drie, mevrouw De Wit, eerder ga ik niet met u in zee.'
Er liep een mier over mijn voet. Ik keek omlaag, er kwam een colonne aangewandeld. Ik schopte mijn sandalen uit en legde mijn benen op Tim's schoot.
'Goed. Regel nummer drie: dit blijft onder ons. Je gaat dit aan niemand opbiechten. Niet aan je vrienden, niet aan je broer...'
'Ik heb geen broer.'
'Jammer,' vond ik.
'Ik haat je, Diana.'
'Weet ik toch, schat. Regel nummer drie is dat je te allen tijde, ook al word je gemarteld, ook al word je naast me in bed aangetroffen, ook al moet je zweren op het leven van je kinderen, dat je te allen tijde ontkend iets met me te hebben.'
'I did not have sex with that woman,' begreep Tim.
'Precies. Say it wasn't you.'
'It wasn't me.'
'Jij was het niet,' herhaalde ik hees. Hij keek me aan. De zon verdween achter een wolk. De koelte was verrukkelijk.
'Echt niet?' vroeg Tim.
'Absoluut niet.'
Hij trok me naar zich toe. Ik sloeg mijn benen om hem heen, zodat mijn kruis tegen het zijne drukte. Zoenpauze.
Even later pakte ik zijn pols. 'Hoelang hebben we nog?'
Tim keek. 'Tien minuutjes.'
'Goed, mijnheer de cursusleider,' zei ik. 'Zou u dan zo vriendelijk willen zijn u naar het podium te begeven? En zou u daar hardop alles willen herhalen wat wij zojuist hebben afgesproken? Met overtuigingskracht, met alles wat u in zich heeft?'
Ik strekte mijn arm uitnodigend in de richting van het toneel.
Hij pakte de handschoen op. Hij tilde me van zijn schoot, plantte me terug op het bankje en liep met opgeheven hoofd de trappen af. Soepel stapte hij het podium op. Hij liep naar het midden, hield halt, draaide zich om. Theatraal hief hij beide armen. 'Diana de Wit!'
Hij had een prachtige stem. Daar was ik als eerste op gevallen. Ik knikte hem minzaam toe.
'Zojuist hebben wij onze prille relatie bekrachtigd met drie... ik herhaal... drie... afspraken.'
De zon kwam achter de wolk vandaan. Tim stond in het volle licht.
'Regel één,' zei Tim. Hij stak zijn rechterduim op en wees ernaar met zijn linkerwijsvinger.
'Ik zal u, Mevrouw De Wit, niet vermoeien met mijn privé-beslommeringen.'
Ik klapte in mijn handen.
'Regel twee.' Tim voegde zijn rechterwijsvinger bij zijn duim. 'Ik zal niet verliefd op u worden. Tenzij...'
Wat had ie bedacht?
'Tenzij u verliefd wordt op mij.' Hij boog zijn hoofd. 'In dat geval sta ik niet voor mezelf in. Dat moet u mij vergeven.'
'Bóe-óe!' riep ik.
'Regel drie.' Hij stak nu drie vingers op en spiedde rond om zich ervan te verzekeren dat niemand hem hoorde. 'Ik zal zwijgen!' Hij drukte zijn vuisten tegen zijn borst. 'Ik zal ons geheim meenemen in mijn graf. Niemand zal ervan horen. Zo waarlijk helpe mij God almachtig.'
Ik gaf hem een staande ovatie, deed mijn sandalen aan en huppelde de trap af.
Tim reed plankgas naar Gerona. Anderhalve minuut voor het vertrek van de trein stond ik op het perron. Mirjam was in geen velden of wegen te bekennen.

 
 
Omvang:
288 blz.
Bindw.: Gebonden
ISBN: 9789049999520
Prijs: € 15,00
Status: Verschenen
Datum: Juni 2006
Bestel: Bol.com
   
Omvang:
384 blz.
Bindw.: Gebonden
ISBN: 9789049951306
Prijs: € 10,00
Status: Verschenen
Datum: Oktober 2009
Bestel: Bol.com
   
Omvang:
---
Bindw.: e-Pub bestand
ISBN: 9789049951658
Prijs: € 7,50
Status: Verschenen
Datum: Oktober 2010
Bestel: Bol.com
 
 
 
Godin van de jacht - Fragment


   
 
Het boek
 
Nieuws
 
Fragment
 
Quotes
 
Artikelen
 
Internationaal